"Liefde en Verdriet", Nieuwkoop 18 Jan 2009

EEN MUZIEKAVONDJE IN EEN 17DE EEUWS REGHTHUYS, door Leo Peys 
Wat is het Nieuwkoopse Reghthuys toch ideaal voor renaissance- en vroegbarokke muziek! Dat bleek weer eens op zaterdag 17 januari j.l., toen daar een jong ensemble optrad met een programma Lacrime Amorose, Liefde en Verdriet.

De Nieuw-Zeelandse sopraan Lauren Armishaw en de Nederlandse Mirjam Feyer zongen duetten van Purcell, Monteverdi en enkele andere minder bekende componisten uit de tijd waarin ons Reghthuys werd gebouwd  (1629). Huismuziek, muziek voor vorsten en edelen, muziek van een lang miskend instrumentarium zoals de Barokharp, de luit en de theorbe. Jammer overigens, dat er geen uitleg werd gegeven over deze instrumenten en hun bijzondere constructie en speelaard. Het publiek had dat zeker op prijs gesteld.  

Maar wat een weelde, om die vorstelijke muziek zó uitgevoerd te horen. Met uitstekende stemmen, waarvan de ene een ‘echte’ en de andere meer een mezzosopraan bleek te zijn. Een passende combinatie in deze muziek, die immers voor gelijkwaardige stemmen bedoeld bleek.  Juweeltjes zoals dat bekende Amarilli mia bella of dat strijdlustige Sound the Trumpet. Dit laatste werd als toegift nog eens herhaald. En dan blijkt dat zulke muziek herhaling op één avond uitstekend verdraagt. Heel boeiend waren ook de solistisch optredende instrumentalisten. Een luitsolo en zeker een theorbe-solo hoor je niet vaak. Ze klonken heel vastberaden onder de handen van de Tsjech Jan Cismar. En de combinatie van de theorbe met de harp van de Engelse Sarah Ridy gaf aan het samenspel een bijzonder glanzend effect.  

 

 

 
Make a Free Website with Yola.